Remonty mieszkań Warszawa

Posts Tagged ‘remont mieszkania warszawa’

mieszanina spoiwa, kruszywa (o ziarnach do 2 mm), wody i wypełniaczy (ewentualnie dodatków poprawiających jej właściwości) w ściśle określonej proporcji, używana w budownictwie do łączenia elementów murów (z.b.  m u-r a r s k i e), wykonywania tynków (z.b. tynkarskie) i elementów architektonicznych, np. gzymsów (z.b.   specjalne).
Właściwości świeżo zarobionej z.b. charakteryzują: konsystencja, urabialność, więżliwość wody (zdolność utrzymywania wody), segregowalność składników, zawartość powietrza. Właściwości z.b. stwardniałych określają: wytrzymałość na ściskanie i zginanie, nasiąkliwość, odporność na działanie czynników mechanicznych, chemicznych, atmosferycznych itp.
Zależnie od rodzaju użytego spoiwa rozróżnia się z.b. wapienne, marki 2 i 4, wolnotwardniejące (murarskie — do ■
3 lat, tynkarskie — do kilku tygodni), stosowane do murowania fundamentów i ścian suchych budynków jednokondygnacyjnych oraz do wykonywania tynków zewnętrznych; z.b.   gipsowe, marki 1,5 i 3, oraz   gipsowo-wa-p i e n n e, marki 0,4; 0,8; 1,5 i 3, o krótkim czasie wiązania (kilkanaście minut), stosowane do murowania ścian w pomieszczeniach suchych, do mocowania wykładzin ceramicznych i przewodów elektrycznych oraz do wykonywania tynków wewnętrznych; zJ).   e s t r i c h -gipsowe, o czasie wiązania do kilku godzin, stosowane jako podkład pod wykładziny podłogowe; z.b.   cementowe, marki 1,4; 3; 5; 8; 10 i 12 (głównie z cementem portlandzkim 25), stosowane do murowania fundamentów i ścian budynków oraz elementów nośnych (łuki, filary), wykonywania podłoży pod posadzki i podokienniki oraz do wykonywania tynków wewnętrznych i zewnętrznych; z.b.   cementów o–wapienne, marki 0,8; 1,5; 3 i 5 (głównie z cementu portlandzkiego 25), stosowane do murowania fundamentów

Materiał termo- i dźwiękoizolacyjny w postaci luźno i niesymetrycznie ułożonych, impregnowanych olejem włókien, otrzymywanych np. przez rozpylanie sprężonym powietrzem lub parą wodną leizny kamiennej (roztopionych w temp. 1100…1400°C skał — bazaltu, dolomitu, magnezytu) lub odpadów przemysłowych (np. żużli wielkopiecowych). W.m. oraz wytwarzane z niej maty, płyty i filce stosowane są jako izolacja ścian, stropów, zbiorników, przewodów grzejnych i chłodniczych oraz do ocieplania ścian i dachów.
Maty z w.m. (o gęstości pozornej 100…140 kg/m3) produkowane są w postaci prostokątnych arkuszy długości 3000, szerokości 1000 i grubości 30…80 mm, składających się z osnowy i przymocowanej do niej (np. drutem stalowym lub lnianymi nićmi) warstwy w.m. Zależnie od rodzaju osnowy i sposobu powiązania jej z warstwą włókien rozróżnia się 3 typy mat o różnej temperaturze stosowania; PB — maty na papierze bitumowym — do 150°C; SD — na siatce drucianej — do 600°C; WS — na welonie szklanym — do 700°C. Płyty i filce uzyskuje się przez sklejanie włókien w.m. lepiszczem organicznym. Płyty (o gęstości pozornej 60… 170 kg/m3) produkowane są w arkuszach długości 500 lub 1000, szerokości 500 i grubości 30…80 mm oraz długości 1200, szerokości 500 i grubości 30…120 mm (płyty TS), filce (o gęstości pozornej 40 kg/m3) — w arkuszach długości 3000, szerokości 500 lub 1000 i grubości 30…80 mm. Temperatura stosowania 140°C, maksymalna (dla płyt TS) 160°C.