spoiwo otrzymywane przez wypalanie kamienia wapiennego lub wapieni dolomitowych, dostępne w postaci brył lub proszku; składnik zapraw budowlanych . Rozróżnia się w. niegaszone (palone), należące do spoiw powietrznych oraz w. suchogaszone (hydratyzowane), twardniejące zarówno na powietrzu, jak i pod wodą.
Produkowane jest pięć gatunków w. niegaszonego (01, 02, 03, 04, 05) o różnej zawartości tlenku magnezu i tlenku wapnia. W. niegaszone wymaga uwodnienia (gaszenia), a następnie dojrzewania (dołowanie w.) w różnym czasie, zależnie od przeznaczenia: do 6 miesięcy — w. do tynków szlachetnych i robót specjalnych, do 3 miesięcy — w. do robót tynkarskich zwykłych, do 3 tygodni — w. do zapraw murarskich. W. uwodnione (gaszone) ma postać ciasta wapiennego. W. suchogaszone, otrzymywane przez działanie na w, niegaszone (palone) taką ilością wody, która wystarcza do przejścia tlenku wapnia w wodorotlenek, jest używane w stanie suchym do zapraw budowlanych, tynków, produkcji betonów komórkowych, cegły silikatowej i elementów prefabrykowanych. Produkowane są dwa gatunki w. suchogaszonego: I — o zawartości CaO nie mniejszej niż 70%, C02 ni© więcej niż 2,5%, i II — CaO nie mniej niż 67%, C02 nie więcej niż 7%. W. hydrauliczne otrzymywane jest przez wypalenie, a następnie gaszenie na sucho i mielenie wapieni marglistych; stosowane jest do zapraw i tynków (szczególnie przy budowie pomieszczeń o dużej wilgotności), jak też do wyrobu farb wapiennych. Zaprawy z w. hydraulicznego mają po stwardnieniu większą wytrzymałość i odporność na działanie wilgoci niż zaprawy z w. gaszonego. Wytrzymałość na ściskanie